Naar aanleiding van een symposium over traumagerelateerde dissociatie, ofwel: het weggaan bij jezelf op momenten dat het te pijnlijk wordt, zodat je je niet meer verbindt met wat je overkomt op het moment dat het je overkomt en hoe dit zijn uitwerking heeft op de rest van jouw bestaan, ook als de gebeurtenis achter je ligt, zich misschien nooit meer herhaalt, maar puur omdat jij, ergens in jouw systeem, voor altijd verbonden bent met die gebeurtenis, lees ik het interview met Onno van der Hart*, psychotraumatologist.

Ik lees de vraag:
“Wordt de problematiek van cliënten die kampen met de gevolgen van trauma altijd als zodanig herkend? Met andere woorden: is het ook mogelijk dat het beeld dat deze mensen laten zien aan andere diagnoses wordt toegeschreven?”
en zijn antwoord:
In de regel spelen er inderdaad ook tal van andere problemen of klachten: bijvoorbeeld eetproblemen, suïcidaliteit, depressies, angststoornissen en verslavingen. Vaak is die stoornis of die klacht, dus bijvoorbeeld de eetstoornis of de middelenafhankelijkheid, dan een vorm van zelfmedicatie. Als er vervolgens niet naar het complete plaatje gekeken wordt en enkel dit probleem wordt behandeld, leidt dat meestal niet tot een volledige oplossing van de problemen of verschuiven de klachten. Dus anders gezegd: als de onderliggende opdeling van de persoonlijkheid wordt gemist, dan wordt ook de functie die de klacht heeft vaak gemist. Dan kan hooguit tijdelijk symptoomreductie tot stand worden gebracht, maar een echte oplossing is dan niet mogelijk.” 
en ben blij… omdat de medische wetenschap eindelijk gaat snappen dat er iets anders moet gebeuren dan wat we in grote getale altijd deden. 

We doen ons best om ons verleden te accepteren, omdat we het toch niet meer over kunnen doen. We doen ons best om geen last te hebben van waarvan we last hebben. We weten als geen ander hoe we ons moeten loskoppelen. En zo blijven we er last van hebben, hoe hard we ook accepteren… omdat we alleen maar verder dissociëren als we er geen last van mogen hebben.

Dáár moeten we dus mee aan de slag. Dat integreren. 

Misschien is ‘weten’ dat het trauma er zit dan al wel voldoende. Misschien werkt het echt wel als je, iedere keer dat je van je hakken gaat even kunt stilhouden en je realiseren dat dit jouw oude verhaal is dat wordt aangetikt. Omdat het nooit meer weggaat, niet meer geneest en het part of you is. Just like that. Shit of niet. Het is er. Deal with it.

Misschien werkt het echt wel als je jezelf jouw stressreacties kunt vergeven als je weer eens bent gaan vreten, zuipen of op avontuur bent gegaan met een vage vent om daarna weer rustig door te gaan met waar je mee bezig was: jouw leven leven in plaats van jezelf voor je hoofd te slaan om wat je gedaan heb.

Misschien werkt het echt wel als je CUT! kunt zeggen op het moment dat je jezelf kwijt raakt… in contact met anderen, door iets dat er op je afkomt of door iets dat je zelf hebt veroorzaakt, juist omdat je in de escape ging omdat je geraakt werd daar waar je niet geraakt wilt worden. Omdat het daar fucking veel pijn doet.

Misschien hoeven we niet alles op te lossen? Omdat we mogen zijn wie we zijn. Met ALLES. Ook met die trauma’s én met dat wat het ons in dat ‘latere leven’ geeft. 

Misschien is je verbinden met jezelf wel the key.
Ik geloof daar in. 
En ik kan het weten…

Be, Act & Mind jezelf en turn jezelf naar waar je verder kunt op het moment dat je vastloopt.

In liefde… 

Wil je ook stoppen met jezelf mindfucken met behulp van de CUT-methode? Meld je aan!
Het hele artikel lezen? Check het hier.

XXL ♥ 
Sandra

Vragen? Mail me!

cropped-de-vrije-vrouw-10x15-staand1.jpg

Roept dE VRIJE VROUW in jou?
Check wat je voor haar kunt doen op de website.

Inspiratie opdoen?
– Like de Facebookpagina van dE VRIJE VROUW
– Abonneer je op de maandelijkse NewsFlash
– Abonneer je op het YouTubekanaal

©2019 SandraMEJacobs

 

Advertenties